Nicholas Deplano, një 24-vjeçar italian, lindi pa të dyja gjymtyrët e sipërme. Kjo nuk e ka ndaluar atë të arrijë qëllimet e tij, duke “transformuar” këmbët në duar. Nga më e fundit, patenta e drejtimit të mjetit, të cilën e mori më 25 shtator pas përgatitjeve të gjata- një nga rastet e pakta në Itali ku një shofer përdor këmbët për të drejtuar një automjet – deri te puna e tij si DJ. Nicholas ndau një histori shprese dhe qëndrueshmërie me Tgcom24, duke theksuar mesazhin. “Mos u dorëzo kurrë, sepse ditën që dorëzohesh, ke shkatërruar veten.”
Nikolas, le të fillojmë me momentin më të fundit historik: marrjen e patentës së shoferit. Ishte një udhëtim i gjatë, a mund të na tregosh për të?
Ishte një udhëtim i gjatë, kryesisht për shkak të burokracisë, sepse kur më në fund arrita të regjistrohesha në shkollën e shoferit, më duhej më pak se një vit për të marrë patentën. Sfida e parë ishte të kuptoja se çfarë rregullimesh i nevojiteshin makinës. Na u desh të testonim derisa të gjenim zgjidhjen optimale.
Tani ai nget një makinë të adaptuar, e cila është gjithashtu ajo që përdorte për mësimet e drejtimit të automjetit…
Në teori, sipas ligjit, shkollat e drejtimit të automjeteve duhet të adaptojnë makinat që u vënë në dispozicion personave me aftësi të kufizuara. Megjithatë, shkolla në të cilën mbështetesha me të drejtë nuk donte të përballonte këtë shpenzim sepse do t’u duhej ta adaptonin makinën vetëm për mua. E kuptoj që 9,000 euro në adaptime vetëm për një person nuk do të kishin kuptim. Pra, më dhanë mundësinë të merrja mësime drejtimi me makinën time. Shpenzimet i mbulova vetë, por do të duhej ta bëja gjithsesi.
Pra, sa vjet kanë kaluar që kur e nisët procesin?
Gjithsej zgjati rreth gjashtë vjet. Unë e fillova procesin sapo mbusha 18 vjeç. Duke qenë i apasionuar pas makinave, marrja e patentës ka qenë gjithmonë një nga qëllimet e mia kryesore.
Çfarë do të thotë kjo arritje për ty?
Një fillim i ri. Për të lëvizur, gjithmonë më është dashur të mbështetem te babai dhe vëllai im. Kur isha fëmijë dhe të gjithë kishin motorë unë nuk mund të lëvizja vetë. Kështu që kaloja shumë kohë vetëm në shtëpi. Marrja e patentës përfaqëson një shpengim për veten time të disa viteve më parë.
Nga rruga, ju nevojitet edhe licenca për punën tuaj si DJ. A mund të na tregoni për këtë pasion që më vonë u bë profesion?
Unë bëja DJ në shtëpi si hobi. Pastaj, fillova të bëja koncertet e mia të para përmes një qendre rinore: ishte një edukator që më inkurajoi të besoja se mund ta shndërroja pasionin tim në diçka më serioze. Që atëherë, fillova me koncertet e mia të para dhe tani është bërë praktikisht një punë.
